Realityum

Ég verð að lýsa því yfir að ég er mjög ósáttur við ýmislegt sem ég hef orðið var við síðasta hálfa árið og tengist mér persónulega. Ég er mjög særður og líka reiður vegna þessa og hef ég eytt dágóðum tíma og orku í vangaveltur mínar sem hafa sprottið upp í þessu ástandi.

Þetta byrjaði síðasta vor þegar ég varð var við dálítið sem kom illa við mig og kom meiri hreyfingu á “fálmaranna” en gengur og gerist og hafa þeir þó verið óvenju actívir síðustu árin fyrir margra hluta sakir.

Ég er enn ekki búinn að meta þetta að fullu eðlilega, en ég geng út frá því að það eru persónur þarna úti eða voru þarna úti sem mér finnst vera eða fannst vera vorkunn að, því ég tel að það hafi verið í gangi orðrómur sem á sér í raun ekki neinn grundvöll annan en þann sem reistur er á yfirborði og flatneskju hugarfars manna sem ekki vita hvað þeir hafa verið að gera og eru að gera ef þeir þá eru enn að.

Ég tel þetta hafa verið afar grunnhyggnislegt og tel að hinir sömu verði sjálfir að bera ábyrgð á því sem miðlað hefur verið og haft hefur verið uppi og tel að sá ábyrgðarhluti sé enn til staðar, jafnvel þó þeir hafi þegar mætt sjálfum sér og sínum verkum.

Það er nefnilega ekki tekið út með sældinni að taka á málum frá öðru sjónarhorni en venjan er. Það fyrirfinnast nefnilega málefni sem ég tek einfaldlega ekki á eins og fólk flest þar sem mér finnst það einfaldlega ekki bjóða upp á það. Það er hægt að rökræða um hluti og er það vísast heillavænlegast, ég viðurkenni það alveg. En málefni geta verið svo margþvæld og svo ómerkilega grunn að það er bara ekki annað hægt en að nálgast þau frá allt öðru sjónarhorni en gert er og á þann hátt að það stangist á við viðtekinn gildi sem jafnvel aðrir mótsnúnir virðast takast á við á almennum röklegum grunni eins og það væri rétt fyrir neðan viðmið þeirra sjálfra en ekki meira en það. Hinir sem taka á þessu hinsvegar frá ská geta fengið bágt fyrir frá báðum deildum og geta verið litnir hornauga í kjölfarið.

Þetta getur gert aðstæður þeirra hættulegar og leitt til þess að fólk fari að grennslast fyrir að upplýsingum til að láta sér líða betur frammi fyrir þeim sem er utangarðs og hafa dirfst að bjóða hinu lágkúrulega byrgin.

Hvernig síðan tekið er á þessum upplýsingum sem fengnar hafi verið eftir leiðum sem verða að teljast vafasamar og jafnvel óheiðarlegar í sumum tilfellum, veltur allt á hugarfari manna sem geta horft ofan á yfirborðið en ekki dýpra en það og hvað þá ofan í kjölinn. Síðan getur mat manna orðið þeim að góðu en getur þá haft eftirbragð fyrr eða seinna og orðið þeim að tjóni ef græðgin hefur farið svo með þá.

Af þessu get ég alveg eins látið þetta mér í léttu rúmmi liggja hvað menn hafa verið að aðhafast því ég veit hvað býr í mannshjartanu og hversu skeinuhætt það getur mönnum orðið ef ástin beinist að manni sjálfum og því sem manni lætur sér vel líka.

Það er hægt að ræða um þessa hluti og yrði það jafnvel velkomið ef það mætti jafna út misskilning sem er sprottinn af því sem ég hef verið að nefna að ofan og er grunnhyggnin í mannskepnunni og það vonda sem það getur leitt af sér.

Ég er ekki alveg saklaus maður eins og flestir reyndar eru heldur ekki, en ég hef lært að hafa taum á tungu minni og er enn að reyna þegar kemur að fólki og þeirra hlutskipti í lífinu, en ég er þó ekki alveg fullkominn í slíku þó ég sé að reyna. Ég held þó að ég ráðist ekki að “aumlegu” fólki með orðrómi og sparka í það liggjandi og hverf síðan frá, eða að hverfa frá fólki orðrómisins vegna nema kannski ef sá sem hlut eigi að sé óvandlátur í frambreytni sinni og haldi sig á villuslóðum svo aðrir bíði tjóns í kjölfarið.

Ég veit eiginlega ekki hvað ég á að þykja um ýmsa, en það er greinilega djúp, djúp gjá sem hefur myndast. Ég get alveg gengist við því að ég hafi átt þátt því að grafa hana en ég tel fullvíst að bæði hugur og verkfæri manna hafi grafið dýpra en ástæða er  til, því gjáin er hreinlega of djúp til að vera sönn og réttmæt, hún er því tilkominn af fávisku og grunnhyggni manna sem í ofanálag leggja sig við að aðgreina sjálfa sig frá því og þeim sem þeir vilja ekki kannast við í sjálfum sér og í þeim tilgangi að halda sér saman, því sem hið brothætta sjálfsmat manna leiðir þá til að reisa inn í sér og í kringum sig, og það varðveita og það jafnvel með kjafti og klóm eins og kostur er.

Ég hef andstyggð á þessu og hef því reynt að leggja mig við að mæta sjálfum mér í öðrum og öðru. Þetta mun ég reyna að efla enn meir í mér eftir því sem tíminn líður en það geta orðið slys á förnum vegi áfram veginn því ég þrái að reita upp arfann ekki bara í sjálfum mér heldur líka í því sem stendur mönnunum fyrir þrifum, að geta lifað í sátt og samlyndi.

Er ég þá að tala um mann á mann, eða hef ég í huga samfélagið eins og það leggur sig, er ég að tala um allan víðan heiminn, eða er ég að tala um víðara rúm sem ekki er fyrir sjónum mannanna?

Það er allavega eitt sem brennur rosalega í mér jafnvel meir en annað, og það er hvernig tekið er á almættishugtakinu og sérstaklega hvernig það er notað til að réttlæta eitthvað sem ætti ekki að fyrirfinnast neinsstaðar.

Þetta olli svo óskaplegri togstreitu og leiðindum á meðan sársauki minn sem hefur hlotist af sálarstreði mínu vegna annars, hafði galopnað að því er virðist beina leið bæði niður í ystu myrkur og upp í meiri hæðir og lætur mig leika eins og í lausu lofti og því ekki lengur með þann grundvöll sem flestir finna sig á og virðast láta sér duga.

Þarna geta slysin gerst og þá ekki bara þau sem ég verð sjálfur valdur að, heldur og aðrir.