Ég lít frekar jákvæðum augum á það að Íranar þrói kjarnorkutækni og horfi því spenntur eftir framvindu þessa máls. Íranar eiga að hafa sjálfsákvörðunnarrétt í þessu máli enda er orkuframleiðsla þjóðar eitt af grundvallarstoðum hennar í nútímanum og því henni mikilvæg til afkomu og áframhaldandi þróunnar.
Olíu auðlindir Írans eru áætlaðar vera 133 milljarðar tunna og er talið duga Írönum í minna en hundrað ár. Íranar vilja nýta olíuna í framleiðslu og til útflutnings sem gefur mikið af sér í stað raforkuframleiðslu auk þess sem þörf er á því að draga úr mikilli mengun enda er nýting olíu og gas til raforkuframleiðslu ekki laus við mengun. Ennfremur eykst orkuþörf Írana stöðugt og hraðar en þeir geta mætt eða um 8% árlega og raforkuframleiðsla þeirra verður að þrefaldast næstu 15 árin til að mæta áætlaðri þörf. Næstum 40% af hráolíu Írans fer til notkunnar innnanlands. Ef þetta hlutfall eykst þá dregur úr olíutekjum Írans og þar með hagvexti.
Á sínum tíma þegar keisarinn sat að völdum í Íran, studdu Bandaríkjamenn við kjarnorkuáætlun Írans sem miðaði að raforkuframleiðslu. Það var á þeim tíma talið hugsanlegt að Íranar myndu nýta kjarnorkuna í hernaðarmiði en það virtist ekki hamla samstarfi þeirra. Nú hinsvegar er sagan önnur eftir að gerð var bylting árið 1979 og konungsveldinu breytt í íslamskt lýðveldi.