Is there a supernatural power—an arbitrary mind—an enthroned God—a supreme will that sways the tides and currents of the world—to which all causes bow? I do not deny. I do not know—but I do not believe. I believe that the natural is supreme—that from the infinite chain no link can be lost or broken—that there is no supernatural power that can answer prayer—no power that worship can persuade or change—no power that cares for man.

I believe that with infinite arms Nature embraces the all—that there is no interference—no chance—that behind every event are the necessary and countless causes, and that beyond every event will be and must be the necessary and countless effects.

Is there a God? I do not know. Is man immortal? I do not know. One thing I do know, and that is, that neither hope, nor fear, belief, nor denial, can change the fact. It is as it is, and it will be as it must be.

Í lok ræðu sinnar dregur hann saman agnóstíka afstöðuna þannig:

We can be as honest as we are ignorant. If we are, when asked what is beyond the horizon of the known, we must say that we do not know.

Heimild: Agnosticism á Wikipedia

það sem kemur fram í lokin  er nokkuð nálægt minni afstöðu, því ég tel að spurningum um “eilífðina”  og “æðri máttarvöld” verði ekki svarað heldur orðið einungis að viðfangsefni umræðu. Mér finnst skynsamlegt að gæta að því að taka ekki afstöðu til þessara spurninga út frá trú sem maður gæti borið í brjósti.

„Hugleiðsla er oft tengd við austurlensk trúarbrögð. Er til eitthvað sem heitir Kristin hugleiðsla eða íhugun? Hver er munurinn á bæn og hugleiðslu?“

Þessu svarar presturinn á þá leið:

Takk fyrir þessa spurningu. Þessi hugtök eru skýrð með mismunandi hætti en ég held mig við hefðbundna kristna orðanotkun. Allra fyrst vil ég taka fram að markmið íhugunar eða hugleiðslu í kristinni trú er eðlisólíkt því markmiði sem mér sýnist iðulega vera ráðandi í hugleiðslu annarra trúarbragða. Hjá búddistum og hindúistum, þaðan sem hin nútímalega vestræna gerð hugleiðslu er sprottin, er markmiðið að tæma sig, tæma hugann, losna undan böndunum sem binda persónuna við veröldina. Markmið kristinnar íhugunar er þveröfugt. Það er að fylla sig, fylla hugann, treysta böndin við daglegt líf. En það er ekki sama hverju við fyllum okkur af. Þess vegna grundvallast kristin íhugun ávallt á orði Guðs. Það er heilagur andi Guðs sem við þráum að fyllast af, næra okkur af, til að geta gengið út úr hugleiðsluherberginu betur í stakk búin til að hlú að systkinum okkar og samferðafólki.

Sr. María Ágústsdóttir

Gott og vel.

En svo segir hún:

Í klaustrum miðalda mótaðist iðkun kristinnar íhugunar sem ber heitið Lectio Divina. Það orð merkir heilög lesning eða lestur heilagrar ritningar og byggir iðkunin alfarið á Biblíunni. Eitt orð, setning eða frásögn er þá lesin aftur og aftur og lesandinn lifir sig inn í aðstæður orðsins og leyfir því að sökkva inn í huga sinn og veru.

Latnesku hugtökin sem notuð eru til að skýra ferli biblíulegrar íhugunar eru eftirfarandi:
- Lectio – Lestur orðsins
- Ruminatio – Endurtekning orðsins, upphátt eða í hljóði
- Meditatio – Íhugun orðins, virk innlifun
- Contemplatio – Hugleiðsla, kyrrun hugans
- Oratio – Bæn, upphátt eða í hljóði

Af þessu má læra margt. Í fyrsta lagi að kristin íhugun byggir ávallt lestri í orði Guðs, Biblíunni, gjarnan upphátt til að heyra eigin rödd fara með heilagt orð. Þess vegna hef ég þýtt hugtakið Lectio Divina með orðunum Biblíuleg íhugun. Í öðru lagi er undirstrikað mikilvægi þess að kunna ritningarstaði utanað til að geta tuggið þá, jótrað þá eins og ruminatio gerir ráð fyrir. Í þriðja lagi að íhugunin sjálf, meditatio, felur í sér að lifa sig inn í orð eða frásögu Biblíunnar, setja sjálfan sig inn í aðstæðurnar, finna ilm jarðar, vindinn í andlitinu, saltbragðið á tungunni, heyra orð Jesú Krists töluð inn í sitt líf, finna snertingu hans.

Sr. María Ágústsdóttir

Semsagt það á að vera munur á kristinni hugleiðslu og þeirri austurlensku. Þessar tvær hugleiðsluaðferðir sýnist mér hinsvegar vera byggðar á því sama, því Það er engin stórvægilegur munur á þeim, hugleiðsla er hugleiðsla eftir allt saman og orð hennar bera vitni þess að kristin hugleiðsla getur líka verið eins ofsafengin og hún gerist meðal austurlandamanna.

Þið getið lesið síðan áfram í svari prestsins hvernig hún heldur áfram að skilgreina kristna hugleiðslu.

Ég vil minna á að þetta er sami prestur og skrifaði nýlega pistilinn Gosi er ekki dáinn í boði þjóðkirkjunnar.

Ef ég reyni að taka á einni svona meginhugmynd kristinnar trúar sem er hugmyndin um eilíft líf þá boða flestir ef ekki allir kristnir söfnuðir eilíft líf. En ég meina að þeir gera það allir á sinn hátt og safnaðarhirðar á sinn hátt, og og trúaðir síðan meðtaka á sinn hátt og trúa á sinn hátt og boða kunningjum á sinn hátt. Bækur eru síðan ritaðar og vefgreinar líka þar sem skýrt er frá þessari hugmynd, næstum því hver með sína eigin meiningu.

Ef ég á að reyna að draga fram megin atriði hugmyndar kristindóms um eilíft líf og ég verð að viðurkenna að ég fæ hana frá mjög takmarkaðri heimild frá vef alfæðiorðabókinni Wikipedia, þá er hún að mér virðist á þá leið að vegna friðþægingar Krists halda manneskjur áfram að lifa eftir dauðann. Þannig er því almennt trúað að þegar líkami manneskju deyi, sé sál hennar skilin frá líkamanum og haldi áfram að vera til.

Mig grunar samt að þó þetta sé útbreidd hugmynd, þá séu útfærslur hennar meðal kristinna misjafnar og jafnvel sjálf hugmyndin ekki allstaðar viðurkennd eða á þann hátt að hugmyndin verði gjörólík.

En svo er annað sem er trúað meðal margra kristinna safnaða og spurning hvort hún og hvernig hún tengist hugmyndinni að ofan um eilíft líf vegna friðþægingar Krists, en það er upprisa dauðra eða það sem er almennt haldið fram að er, þegar líkamar dauðra, hluta eða alls mannkyns verði endurmyndaðir og endurlífgaðir við endi daganna eða heimslok. Hugmyndir kristinna safnaða um upprisuna eru náttúrulega ekki einróma en mér skilst að hugmyndin um eilíft líf hljóti að tengjast upprisunni.

Meginkenningin er þá sú að eilíft líf manneskjunnar sé eingöngu tilkomin vegna friðþægingar Krists, eða er ég að miskilja eitthvað? Getur einhver komið með hugmyndina eins og þjóðkirkjan boðar???

Er þetta tilkomið að því að “Kristur” hafi sigrað dauðann?????

Málið er að kristnir söfnuðir eru ekki á sama máli um heimslokin, “dóminn” og  “upprisuna”.

En svona hefur þetta verið sett upp af einhverjum á Wikipedia sömu grein og ég vísaði í að ofan og þetta eru kannski helstu hugmyndirnar:

Timing

* Simultaneous both of the just and the unjust
* The just are resurrected before the unjust
* Only the just are resurrected
* Timed with the Rapture

Method

* the qualities of the resurrected body will be different from those of the body laid in the grave
* but its identity will nevertheless be preserved; it will still be the same body which rises again

End state of resurrected person

* only spiritual, a body adapted to the use of the soul in its glorified state, and to all the conditions of the heavenly state
* physical and spiritual resurrection
* glorious, incorruptible, and powerful
* like unto the glorified body of Jesus, based on the power and gift of His atonement

Samkvæmt þessari grein þá hafna líka sumir kristnir söfnuðir og guðfræðingar ýmissa hefða ódauðleika non-physical soul. Þessir söfnuðir eru meðal annars Sjöunda dags aðventistar og Vitni Jehóva. Samkvæmt greininni þá halda þessir söfnuðir því fram að hinir dauðu haldi áfram að vera dauðir (og muni ekki samstundis fara til “Himnaríkis”, “Helvítis” eða í “Hreinsunnareldinn”) þar til líkamleg upprisa hins dauða eigi sér stað við endi daganna.

Ég reyndi að fræðast aðeins um afstöðu þjóðkirkjunnar um þessi mál en mér sýnist að það sé ekki hægt á netinu með góðu móti. Ég reyndi vef kirkjunnar, kirkjan.is, gudfraedi.hi.is, kirkjan.net og tru.is og fann lítið af áhuga nema erindi einstakra manna eins og þetta frá Þórhalli Heimissyni á tru.is:

En hver er hin kristna upprisutrú? Kristin trú er fyrst og fremst uppristrú, trú á sigur lífsins yfir dauðanum, að lífið endi ekki við dauðans dyr, heldur muni hinn upprisni Jesús Kristur leiða okkur frá dauðanum til lífsins hjá Guði. Enginn hefur orðað þetta betur en hr.Sigurbjörn Einarsson biskup í erindi sem hann hélt árið 1984 undir heitinu “Spurningar um dauðann”. Þar segir biskup:” Sú fegurð þessa heims, sem hefur speglast í dauðlegum augum, og verður strokið burt, þegar augun slokkna, er endurskin frá eilífum augum Guðs, sem hefur skapað hana. Þar varir hún. Og þegar “burtu þokan líður, sem blindar þessi dauðlegu augu vor” fæ ég að sjá allt með augum hans. Og þeir sem ég unni og dauðinn sleit frá mér og mig frá þeim, þá fæ ég að sjá í ljósi hans. Enginn skal slíta þá úr hendi minni, segir Jesús”.

Maðurinn er skapaður af Guði, fær líf sitt og kraft frá Guði. Dauðinn er aftur á móti andstæður vilja Guðs, andstæður sköpun Guðs. Þegar maðurinn deyr, slokknar það líf og það ljós sem Guð gaf honum. Ef dauðinn væri endalok tilverunnar, þá væri tilveran tilgangslaus. “En ef nú er predikað að Kristur sé upprisinn frá dauðum, hvernig segja þá nokkurir á meðal yðar að upprisa dauðra sé ekki til?”- (1.Kor:12-14.) segir Páll postuli. Jesús Kristur lætur ekki dauðann hafa síðasta orðið. Jesús Kristur gengur með okkur í gegnum lífið, er með okkur í hinu daglega stríði. Þegar dauðinn heggur á
band lífsins, sleppir Jesús ekki heldur af okkur hendinni. Ef hægt er að líkja dauðanum við landamæri, þá leiðir Jesús okkur yfir þau landamæri, inn til lífsins hjá Guði föður sínum. Það gerir Jesús vegna þess að hann sigraði vald dauðans á krossinum, hann gekk inn í dauðann, dó okkar vegna og reis upp okkar vegna. Hann ruddi okkur leið í gegnum múr dauðann og til hins eilífa lífs . Sjálfur segir hann þetta þannig :”Ég lifi og þér munuð lifa”.

Hvernig það líf er nákvæmlega segir Biblían okkur lítið um. Við fáum aðeins að vita það að framundan er tilvera sem ekki er hægt að lýsa með orðum eða hugtökum tengdum tíma og rúmi.Eða eins og Jesús segir “hjarta yðar mun fagna og engin tekur fögnuð yðar frá yður” (Jóh.16:22). “Eilífð” er hugtak sem byggir á tíma, eilífum tíma, og hefur enga merkingu handan landamæra dauðans. Þar ríkir annar veruleiki, veruleiki Guðs. Páll postuli talar um að við munum fyrir Jesú upp rísa, sál og líkami. En það verður sál og líkami sem ekki eru bundin af höftum þessa heims. Aftur segir Páll postuli: “Þannig er og varið upprisu dauðra. Sáð er forgengilegu en upp rís óforgengilegt (1.kor.15:42) .eins og vér höfum borið mynd hins jarðneska, munum vér bera mynd hins himneska (1.Kor.15:49)”. Hvenær upprisan á sér stað skiftir Biblíuna heldur engu. Því einn dagur Drottins eru sem þúsund ár. Sagði ekki Jesús við ræningjann sem var krossfestur með honum, “Sannlega segi ég þér: í dag skalt þú vera með mér í Paradís”(Lúk.23:43). Þannig reynir Biblían að orða það sem kannski er ekki hægt að orða með mannlegum orðum.

Jesús talar oft um dóminn sem bíður allara manna, alls heimsins handan landamæra dauðans. En þurfum við að óttast dómarann sem bíður? Er það ekki Jesús Kristur sem dó fyrir syndir okkar, gaf líf sitt fyrir okkur, leiðir okkur frá dauðanum til lífsins? Til eru þeir sem kjósa að snúa baki við orði Jesú, við fyrirgefningu hans og náð. Þeir dæma sig sjálfir til þess að vera án Guðs. Ekki bara handan dauðans heldur þegar í þessu lífi. En að lokum mun Jesús einnig snúa þeim til sín og leiða þá inn i fögnuð himinsins.
Þórhallur Heimisson

Ég þori að veðja að ekki allir lúterskir söfnuðir eða samtök deila nákvæmlega því sama eða allavega sama orðalagi. Athugið til að mynda þetta: Hereafter
Annað sem hann sagði í sömu grein er þetta:

Flestir láta alla rökhyggju sem vind um eyrun þjóta og trúa í raun á margar hugmyndir um framhaldslífið í einu, þó þær séu oft í mótsögn hver við aðra. Þetta sýna skoðannakannanir vel. Við skulum taka dæmi af ósköp venjulegum Íslending á besta aldri. Þó mikið sé talað um vaxandi efnishyggju meðal þjóðarinnar þá trúir meirihluti þjóðarinnar bæði á Guð og líf eftir dauðann. Þessi ágæti Íslendingur sem við erum að taka dæmi af, gæti sem satt vel trúað samtímis á margskonar tilvistir uppáhaldsfrænda síns sem er hallur úr heimi. Í fyrsta lagi veit hann að frændi hvílir í friði í kirkjugarðinum. Um leið trúir hann efalaust því að sála frænda sé á himnum í faðmi Guðs. Í þriðja lagi er Íslendingurinn viss um að hægt sé að hafa samband við hinn framliðna með hjálp miðla eða í draumi. Í fjórða lagi gæti íslendingurinn trúað því að frændi muni rísa upp á dómsdegi, líkamlega, eins og hann var þegar hann var upp á sitt besta. Auk þess tilheyrir Íslendingurinn okkar e.t.v. þeim vaxandi hópi sem trúir á endurholdgun sálarinnar.

Og öllum þessum hugmyndum heldur hann fram eftir því sem við á.Þórhallur Heimisson

Passar þetta ekki eins og flís við rass margra? Fólk er ekki stöðugt í trúnni almennt séð, allavega meginþorri íslendinga. Fólk þarf þarf þá að vera frætt í hel af “sértrúar” söfnuði eða heilaþvegið til að hafa staðfasta trú og það á vélrænan hátt.

Þetta eru ekki einu áhyggjur mínar. Því þegar kristnum ber ekki saman um hugmyndir sem hafa alltaf virst fyrir mér vera fjarstæðukenndar, óraunverulegar og líkar hugarrórum, þá hlýtur eðli málsins að vera það að þetta séu ranghugmyndir.